Druskienniki Przecudnie położone na wysokim brzegu Niemna, otoczone lasami i łagodnymi pagórkami Druskienniki (Druskininkai), tonące w zieleni, przesycone zapachem ozonu i świeżej żywicy, są obok Połągi najpopularniejszym litewskim uzdrowiskiem, którego sława sięga daleko poza granice kraju.

Przed wojną to ze wszech miar urokliwe miasteczko wraz z całą Grodzieńszczyzną i Wileńszczyzną pozostające w granicach Polski, otaczał ten sam mit niezwykłej kresowej romantyki, który był udziałem na przykład Huculszczyzny, Gorganów czy Zaleszczyk nad Dniestrem. Do popularności uzdrowiska w niemałym stopniu przyczynił się Józef Piłsudski, chętnie i często tu odpoczywający.

Pierwszy źródłowy zapis o osadzie datuje się na 1636 r. Nazwa miejscowości pochodzi prawdopodobnie od litewskiego słowa druska, czyli sól. Oznacza. że mieszkańcy od wieków czerpali tu na własne potrzeby solanki. Gdy odkryto, że dobrze służą zdrowiu, zaczęto je od końca XVIII w. stosować w lecznictwie. W pierwszej połowie XIX w. profesor Uniwersytetu Wileńskiego Ignacy Fonberger dokładnie zbadał solanki, przy czym okazało się, że zawierają związki wapnia, sodu, potasu, jodu, bromu, żelaza i magnezu oraz bezwodniki kwasów siarkowego i krzemowego.

W 1837 r. car Mikołaj I nadał Druskiennikom status kurortu. Wkrótce zaczęły powstawać drewniane pensjonaty, uruchomiono prom na Niemnie, pojawili się rekonwalescenci. Na zwiększenie liczby odwiedzających wpłynęło wybudowanie drogi żelaznej do Warszawy i Petersburga. Między Druskiennikami a oddalonym o 19 km przystankiem kolejowym Porzecze (Porieczje, Pariece) kursował pocztylion, który zabierał także kuracjuszy. Z początkiem XX w. przybywali tu goście z Królestwa i Litwy, z Białorusi i Rosji; z Warszawy, Wilna, Moskwy.

W okresie międzywojennym Druskienniki skutecznie rywalizowały z Ciechocinkiem czy Krynicą. Z inicjatywy Piłsudskiego kurort nabył Bank Gospodarstwa Krajowego. Powstawały eleganckie wille i dacze, wreszcie uruchomiono połączenie kolejowe z Porzeczem (1934). Po agresji radzieckiej Druskienniki przyłączono do Białorusi.

Szczytowy rozwój uzdrowiska przypadał na czasy powojenne. Wzniesiono wówczas osiem dużych sanatoriów, nowoczesny zakład przyrodoleczniczy, liczne budynki użyteczności publicznej. Dziś w Druskiennikach leczy się kilkadziesiąt chorób i dolegliwości, m.in. schorzenia układu pokarmowego i krążenia, choroby kobiece i reumatyczne, zwyrodnienia stawów i kręgosłupa, rozmaite nerwice. Stosuje się borowiny, kąpiele mineralne, masaże klasyczne i podwodne, gimnastykę leczniczą, fizykoterapię, inhalacje i wiele innych zabiegów. Uzdrowisko ma kilkanaście sanatoriów, największe to: Lietuva, Draugyste, Baltarusija, Egle, Zilvinas, Nemunas i Vilnius. Druskienniki liczą dziś około 22000 mieszkańców i są miastem wydzielonym, podległym bezpośrednio władzom republiki.